Luister naar je lichaam


Je eigen lichaam zorgt voor jezelf. Je intuïtie laat je handelingen uitvoeren waar je geen degelijke gedachte aan gaf; het gebeurde spontaan. Je innerlijke laat je soms genieten van wat moreel gezien en volgens algemeen geldende sociale normen niet mag en laat je wel vaker bepaalde waarden in twijfel trekken. Je lichaam zorgt voor je. Net op momenten wanneer je rationele handelingen wilt doen, is er altijd een teken vanuit jezelf dat je er op wil duiden dat er betere handelingen mogelijk zijn. Een subtiele hint, een gedachtensprong; je lichaam maakt je duidelijk wat best is voor je.

Enkele jaren geleden had ik een zware discussie met mijn (huidige ex-) echtgenote. Ik kon wel duizend argumenten schreeuwen die haar tegendeel zouden bewijzen, die zouden aantonen dat haar visie haaks stond op wat we volgens mij als koppel wilden opbouwen. In mijn hoofd had ik een redevoering opgebouwd die alle twijfel zou wegnemen. Maar de argumentatie zou haar ook kwetsen in het diepste van haar zijn en haar een onaardige nasmaak bezorgen. Uiteindelijk wist ik wel dat deze discussie een zware en onoverzienbare impact op onze visie als koppel zou kunnen hebben, want de aard van mijn argumentatie was emotioneel destructief en aanvallend. Toch had ik de inherente drang dit met haar te delen en haar te overtuigen van haar gebrek aan visie.

En net toen zorgde mijn lichaam voor mijn emotionele redding. Want had ik die woorden uitgesproken, dan zou die verbale waterval een aaneenschakeling van vernederende vaststellingen geweest zijn, waarbij we elkaar zouden verliezen in zinloze argumentatie. Bij elke repliek zou enkel het meest kwetsende argument overblijven.

Maar mijn lichaam wilde dit niet; stond dit niet toe. Het reageerde. Toen ik mijn eerste argument, gevuld met de nodige zelfingenomenheid en depreciatie, met volle verbale agressie wilde uitschreeuwen, bleek dat mijn boodschap niet gehoord werd. Letterlijk. Ik was mijn stem kwijt. Ik hoorde mezelf niet spreken, hoewel ik er alles aan deed om luider te klinken. Op een prachtige lentedag klonk ik zo hees als een ezel, onhoorbaar, meelijwekkend. Mijn lichaam wilde een escalatie voorkomen. Mijn lichaam wilde rust. Dus zorgde mijn lichaam ervoor dat mijn woorden niet gehoord konden worden. Uit frustratie liep ik naar boven, schreeuwde al mijn argumenten in stilte in het kussen, en kwam bedaard terug naar beneden. De rest van de dag genoten we samen, lekker gezellig keuvelend, van de eerste lentezon in de tuin.

Sindsdien is het vaker gebeurd dat mijn lichaam drastisch en initieel ongepast reageert op wat ik rationeel van plan ben. Toen werd ik verplicht om te doen wat mijn lichaam wilde, maar vaker kan het lichaam die remming niet opbrengen. Soms is je lichaam te moe, en zou een subtiele hint moeten volstaan. Je maakt het jezelf alleen makkelijker als je de tijd zou nemen om de signalen van je lichaam te leren herkennen en zo te weten wanneer het iets wil zeggen. Als sporter weet je wanneer je moet stoppen, maar bij gevoelens negeren we onze lichaamstaal te vaak.

Meestal is het niet je lichaam dat je gedrag halt toeroept, maar je ratio dat niet luistert naar je lichaam. Vaker heb je een gevoel in je onderbuik, een onbehaaglijke drang om iets te doen dat geen duidelijke uitleg heeft, maar volledig steunt op je gevoel. En toch laat je op zulke momenten je ratio toe om zelfmanipulerend je gedrag te leiden. Je negeert bewust je gevoelens omdat je denkt zo jezelf emotioneel te beschermen. Je ratio vermijdt iets wat ze als kwetsend zou ervaren, terwijl je lichaam schreeuwt om jezelf open te stellen. Je verbiedt jezelf te voelen; je verbiedt jezelf mens te zijn. Ontdek je eigen lichaamstaal en luister naar jezelf. Je lichaam zorgt voor je.