virtuele verbinding

het begint met een foto in blauw licht
een glimlach die blijft hangen op een scherm
een naam die plots warmer klinkt dan andere namen
ik scrol niet verder
ik blijf
alsof iets in mij herkend werd
alsof een vergeten kamer openzwaait
ik lees woorden die eenvoudig lijken
toch dragen ze een ademhaling
een ritme
 
een persoonlijkheid
 
en langzaam verschuift de stilte in mijn borst
ik lach naar een scherm alsof het teruglacht
ik wacht op meldingen alsof het voetstappen zijn
 
het is vreemd hoe nabij zij kan voelen
er ontstaat een draad van aandacht
dun als spinrag
sterk als verlangen
 
ik vertel dingen die ik overdag verberg
kleine breuken
oude angsten
het soort dromen dat ik niet luidop zeg
en daar, tussen pixels en typfouten
groeit een onverwachte tederheid
niet luid
niet dramatisch
maar zacht als regen tegen ramen
 
ik voel mezelf opnieuw bewegen vanbinnen
alsof lang slapende delen ontwaken
alsof kleur terugkeert in kamers die grijs waren
haar woorden raken plekken zonder naam
haar nieuwsgierigheid maakt me lichter
ik merk dat ik weer zorg draag voor mijn dagen
dat muziek plots dieper binnenkomt
dat nachten minder leeg klinken
 
soms is het maar één zin
en toch voelt het als een hand op mijn schouder
de herinnering dat iemand aan me dacht
verlangen sluipt ondertussen geruisloos binnen
niet alleen naar een lichaam
maar naar haar aanwezigheid
naar haar warmte die niet digitaal lijkt
 
ik stel me haar stem voor in het donker
haar ogen wanneer ze stilvallen
haar adem vlak voor een bekentenis
lust begint vaak niet in de huid
maar in aandacht
in gezien worden zonder haast
in iemand die mijn binnenwereld aanraakt
alsof ze een taal spreekt die ik vergeten was
 
daarom voelt die verbinding zo plots
omdat ik lang op overleving draaide
omdat routine mijn ziel verdoofd had
nu werd een onverwachte klik zuurstof
en plots stroomt er weer lucht
 
natuurlijk is het gevaarlijk
fantasie vult lege plekken gulzig op
een scherm kan spiegels bouwen
projecties
dromen met zachte randen
maar zelfs dan zijn de emoties echt
geen onderscheid tussen pixels en nabijheid
mijn gevoel reageert op aandacht
op verlangen
op het gevoel van wederkerigheid
 
misschien herleef ik omdat iemand opnieuw kijkt
niet vluchtig
maar aandachtig
alsof mijn bestaan betekenis draagt
en misschien heb ik dat gemist
meer dan ik wilde toegeven
 
we zijn gebouwd voor verbinding
voor het gevonden worden in elkaars woorden
voor de honger naar aanraking en begrip
daarom kan een online ontmoeting aanvoelen als lente
alsof er na een lange winter iets openbreekt
alsof mijn hart voorzichtig opnieuw leert ademen
en alsof liefde soms begint als licht op een scherm