pijnlijke stilte

Je verdween zonder de deur zachtjes dicht te doen
geen afscheid, geen uitleg, alleen stilte
je stilte werd luider dan duizend woorden
ze bleef hangen tussen vragen en herinneringen
 
ik zocht naar een reden in lege berichten
ik las oude zinnen alsof ze antwoorden droegen
maar de schermen bleven koud en gesloten
alsof ik plots onzichtbaar was geworden
 
je stilte liet geen punt achter een verhaal
het liet een zin onafgemaakt achter
een echo die steeds terugkeerde in de nacht
een twijfel die zich nestelde in mijn hart
 
was ik niet genoeg, vroeg de pijn
had ik iets gemist, fluisterde de onzekerheid
terwijl liefde nooit een raadsel hoort te zijn
 
respect vraagt geen groot gebaar
soms is eerlijkheid al meer dan genoeg
een eenvoudige waarheid kan zachter vallen
zelfs een afscheid kan warmte dragen
maar verdwijnen laat scherven achter
 
niet zichtbaar voor de wereld
wel voelbaar in stille momenten
in herinneringen die niet weten waarheen
je stilte brak vertrouwen zonder geluid
het liet me achter met mezelf
met te veel vragen en te weinig rust
met een hart dat naar duidelijkheid verlangde
 
want zwijgen is ook een antwoord
maar een antwoord zonder empathie
en niemand verdient die eenzame leegte
niemand verdient het om te gissen naar liefde
menselijkheid zit in eerlijk durven zijn
in woorden die ook pijn mogen brengen
 
omdat waarheid minder snijdt dan verdwijning
omdat respect blijft bestaan, zelfs bij afscheid
omdat een mens geen hoofdstuk is om zomaar dicht te slaan
maar een hart dat gehoord wil worden
 
achter elke stilte blijft iemand achter
met de wens dat menselijkheid nooit verdwijnt