Je luistert te weinig naar wat een ander werkelijk zegt. In plaats daarvan filter je woorden door je eigen denkwereld, gevormd door ervaringen, overtuigingen en vooroordelen. Wanneer iemand spreekt, hoor je niet enkel de letterlijke boodschap, maar geef je er onbewust een persoonlijke invulling aan. Zo wordt communicatie minder een uitwisseling van ideeën en meer een spiegel van je eigen denken.
Je brein verwerkt informatie waarbij je voortdurend zoekt naar herkenning en bevestiging. Nieuwe informatie wordt automatisch vergeleken met wat je al kent en gelooft. Als iets aansluit bij je bestaande overtuigingen, neem je het sneller aan. Als het daarmee botst, vervorm je de boodschap of verwerp je ze gedeeltelijk. Op die manier bescherm je je wereldbeeld, maar verlies je ook de kans om echt te begrijpen wat de ander bedoelt.
Hierdoor ontstaan misverstanden. Twee mensen kunnen hetzelfde gesprek voeren en toch een totaal andere interpretatie overhouden. Wat bedoeld was als nuance, wordt ervaren als kritiek. Wat als vraag werd gesteld, wordt opgevat als oordeel. De oorspronkelijke woorden verdwijnen als het ware onder een laag van persoonlijke interpretatie.
Echt luisteren vraagt dus meer dan enkel horen. Het vereist bewust afstand nemen van je eigen aannames en de bereidheid om de boodschap van de ander te ontvangen zoals die bedoeld is. Pas wanneer je je hiervan bewust bent, kan je communicatie verdiepen en elkaar werkelijk begrijpen.
