gewichtig gemis

ik leef in een huis dat stiller is geworden dan ik verdragen kan
de kamers lijken groter sinds mijn kinderen er niet meer zijn
alsof de leegte zich uitrekt om mij eraan te herinneren
dat ik hier alleen achterbleef
elke stoel, elke deur, elke schemering
wijst naar wat ik mis
 
ik beweeg door de dagen alsof ik mezelf meesleep
ik sta op omdat het moet
niet omdat het iets uitmaakt
de uren vallen zwaar op me neer
en soms lijkt het alsof mijn lichaam wel ademt
maar mijn leven niet meer beweegt
 
mijn kinderen zijn elders
in een wereld waar ik niet bij mag
hun stemmen klinken nog in mijn hoofd
alsof ik door een muur heen luister
ik kan ze niet zien, niet aanraken
ik kan alleen voelen hoe hun afwezigheid
zich vastzet in mijn borst
en weigert los te laten
 
mensen zeggen dat tijd heelt
maar tijd doet hier niets
ze schuift niet op
ze vult niet
ze verzacht niet
ze staat stil als een kamer
waar de ramen dichtgespijkerd zijn
 
ik ben moe van het vechten
en moe van het voelen
de dagen zijn hetzelfde
grijs, traag, zwaar
mijn gedachten cirkelen rond wat verdwenen is
en blijven daar hangen
alsof er nergens anders meer plaats voor is
 
ik mis hen
niet op een manier die slijt
maar op een manier die bijt
hun afwezigheid is een constante
een schaduw die me volgt
zelfs in het donker
 
soms denk ik dat ik niet zozeer leef
maar overblijf
een rest
een geluid dat is uitgeademd
maar blijft hangen in de lucht
 
er is geen richting
geen verwachting
alleen dit:
het gewicht van het gemis
en de stilte waarin ik elke dag wakker word
en weer ga slapen
zonder dat er iets verandert