Midden op de dag werd het licht onttrokken, alsof de wereld een ogenblik haar adem inhield. Terwijl de maan voor de zon schoof, dacht ik aan tijd en aan het feit dat ik er ooit niet meer zal zijn om zo’n hemelverschijnsel te zien. Die gedachte is tegelijk klein en ontzagwekkend. De kosmos zal onverstoord verdergaan. De planeten zullen hun banen vervolgen, sterren zullen ontstaan en verdwijnen. Ergens zal opnieuw een maan langzaam voor een zon schuiven. En niemand zal merken dat ik er niet meer ben.
Er zit ook iets pijnlijks in die onverschilligheid van het heelal. Ik ben zo klein. Ik ben nauwelijks een rimpeling in de tijd van het universum. Ik loop rond met mijn zorgen, verlangens en herinneringen alsof ze het middelpunt van de werkelijkheid vormen, terwijl ik uiteindelijk maar een kortstondige aanwezigheid ben onder een eindeloze hemel.
Maar misschien is klein zijn niet hetzelfde als onbelangrijk zijn.
Een bloem is niet minder mooi omdat ze maar enkele dagen bloeit. Een lied wordt niet betekenisloos omdat het eindigt. Misschien geeft juist de eindigheid gewicht aan wat ik meemaak. Dat ik een eclips niet voor altijd kan blijven zien, maakt het kijken ernaar niet zinloos. Integendeel, het maakt het net meer kostbaar.
Misschien is dat wat de kosmos me heel stil wil leren. Dat ik niet gemaakt ben om eeuwig te duren, maar om even aanwezig te zijn. Om te kijken. Om lief te hebben. Om me te verwonderen over het licht dat er is. Zolang het er is.
En wanneer ooit de volgende eclips komt, zal de hemel verdergaan zonder mij.
Maar vandaag was ik er.
En ik heb gekeken.
reageer op LinkedIn