De domeinnaam www.lichaamengeest.be staat te koop    » alle info

Adriago

20

Gevoelsmatig ziektebeeld


© BM '14.IV.25


Emotionele pijn is ons hele leven een deel van het inherente lijden van de mens. We zijn geboren om door dit proces onszelf te herinneren en terug te brengen naar ons diepste zelf. Ziekte helpt ons daarbij, als lichamelijke reactie op wat we gevoelsmatig negeren of onderkennen. Ziekte is een kreet vanbinnen, je gevoel dat zich verstaanbaar wilt maken.
 
Ziekte Vanuit onze evolutie naar materialistische wezens wordt de aandacht steeds op het uiterlijke gevestigd, en worden waarden en normen toegespitst op wat lichamelijk te beleven valt. Daarom wordt het innerlijke steeds meer onder druk gezet, en worden symptomen die het lichamelijke uit balans zouden brengen, systematisch genegeerd. Op zich is ziek zijn niet slecht, integendeel. Er komen lichamelijke ongemakken bij te kijken, maar het is vooral een moment van interne reflectie. Je lichaam vraagt je eventjes niet te doen wat je zou willen doen, omdat je gevoelsmatig een andere prioriteit hebt. Je wilde niet luisteren naar je diepste zelf, dus legt je gevoel de machine plat. Omdat je zou luisteren.
 
Voor velen is ziek worden een ramp, want het verhindert hen te zijn wie ze willen zijn. Maar is dat ook echt wie ze zijn? In welke emotionele chaos hebben je gevoelens zich zodanig miskend gevoeld, dat ze met een ultieme noodkreet je lichaam moeten gijzelen? Zit stil, ogen toe, en laat alles wat je voelt -in haar chaos- naar beneden vloeien, samen met je lichamelijke pijn. Je zal een rust ervaren, zonder enig doel en zonder enig inzicht in wat je nu eigenlijk zou moeten doen. Maar die rust zal je wel de kracht geven die nodig is om nadien -stap per stap- je richting te vinden en de nodige beslissingen te nemen. En die kracht zal ook je ziektebeeld doen verdwijnen. Gun jezelf die rust van introspectie, je gevoel snakt ernaar. Gun jezelf die innerlijke rust om tot jezelf te komen. Zit stil.

19

Deel je angsten


© BM '14.IV.24


We vermijden onze gevoelens te volgen, durven de stap niet te zetten naar dat wat ons potentieel herinnert aan die pijn. Veel van ons gedrag is een vermijden van de herhaling van identieke gevoelens uit het verleden. Angst doet vermijden. Angst doet ons ageren anders dan we zijn.
 
Naast het loslaten van de rugzak is er de emotionele confrontatie. Loslaten is de makkelijkste versie van zelfheling: je laat de angst los en vult de ontstane leegte met het gevoel van verwondering waarbij je alles op je laat afkomen. Vorige ervaringen zijn enkel een herinnering in je achterhoofd en domineren je keuzes niet. Confrontatie daarentegen brengt je verleden recht voor je, onvermijdelijk. En net in die confrontatie vind je jezelf terug. Je kon geweld gebruiken, diplomatie of gewoon met ingehouden adem verder gaan en zien wat er zou gebeuren. Je houding in je leven is bepalend voor hoe je de confrontatie aangaat. Je vindt jezelf rustig en diplomatisch, maar je hebt net iets kapot gemaakt om verder te kunnen. Of je vindt jezelf eerlijk, maar je hebt net gelogen om die confrontatie toch niet te moeten aangaan. Ze brengt je terug naar wie je bent, want elke emotionele confrontatie speelt zich van binnen af.
 
Angsten Als van kleins af weten we wat lichamelijke pijnen zijn en hoe we ons ertegen kunnen wapenen. Sommige gedragingen zijn puur instinctief, andere aangeleerd, maar uiteindelijk zorgen ze ervoor dat we pijn vermijden. Want als mens is het in se niet de bedoeling lichamelijk te lijden, dus zorgen we vanuit zelfbescherming dat elke confrontatie met pijn vermeden wordt. Net dat laatste is de dualiteit binnen onszelf. Lichamelijk lijden vermijden we vanuit zelfbescherming. Gezien lichaam en geest één zijn, zou ik ervan uitgaan dat we ook emotioneel lijden zouden vermijden vanuit zelfbescherming. En toch lijkt het niet zo. Wat we instinctief doen om lichamelijk lijden te vermijden, passen we niet toe op onze emoties. Integendeel; het lijkt eerder alsof we de emotionele pijn opzoeken en zelfs in stand houden.
 
Bovendien is het menselijk lichaam eindigend. Wat bestaat, regenereert in bepaalde mate, maar er komt in se niks bij. De evolutie aan lichamelijke ervaringen stopt. Emotioneel zitten we anders in elkaar. Die evolutie stopt nooit, regenereert, genereert, ageert, confronteert. Het emotionele leven blijft doordraaien, terwijl het lichaam al lang vrede genomen heeft met de essentie waaruit het bestaat. En daar zit opnieuw een contradictie in. We zijn zo gefocust op ons lichaam, hoe we eruit zien, verzorging en ouderdom, maar ons emotionele deel, de drijfveer van onze persoonlijkheid, negeren we zoveel mogelijk. Lichamelijk kennen we onze grenzen en leren we hoe we onze grenzen kunnen verleggen, maar emotioneel zijn we bang om een stap verder te zetten in die innerlijke evolutie. We stagneren emotioneel bewust, enkel maar om die pijn uit die herinnering niet meer te moeten ervaren. Vanuit ons verleden hebben we bepaalde emotionele patronen gevormd, bewust of onbewust, en die opgeslagen in onze herinneringen. Bepaalde emotionele toestanden zorgden voor een bepaald pijnlijk gevoel, dus als we dat gevoel willen vermijden, moeten we die toestand uit de weg gaan. Je negeert bewust je eigen pijn, uit zelfbescherming. En het brengt je geen stap verder.

We stagneren emotioneel bewust, enkel maar om die pijn uit die herinnering niet meer te moeten ervaren.

Wanneer we lichamelijke pijn ervaren, delen we dit graag met anderen, gaan we naar de dokter. Er is geen schaamte rond, en meestal een exacte bepaling van wat de diagnose en herstel zou zijn. Emotionele pijn daarentegen wordt graag verzwegen. We antwoorden niet eerlijk op de vraag hoe het met ons gaat, en we verdringen zo veel mogelijk de pijn die ons gedrag zo bepaalt. Schaamte, innerlijke onrust, in de schulp kruipen, jezelf negeren; allemaal symptomen van een angst die niet gedeeld wordt, die in je donkere binnenkamer gevangen zit en schreeuwt om gehoord te worden.
 
Zelfpijniging, koppigheid of een inherente drang naar confrontatie binnen onszelf? Hoe dan ook, we gaan ervoor, want lichamelijk zijn we bereid om die confrontatie aan te gaan. Doe nu hetzelfde met wat zich binnen in je afspeelt: ga de confrontatie, de uitdaging aan om die angst te overwinnen. En net als bij de evolutie van je lichaam is het makkelijker om dit samen te doen. Kijk ook naar kinderen: wanneer het echt benauwd wordt, nemen ze elkaars hand vast en gaan ze samen de donkere trap op. Confronteren is heilzaam, maar beter samen. Deel je angsten; je bent echt niet alleen, geloof me. Deel en verlos jezelf van je angsten. Ik ben er voor je zoals je me toelaat.

18

Tranen


© BM '14.IV.23


Verdriet

De traan bevlekte zijn zicht
hij kon alleen nog
haar liefde proeven
zilt, bevreemd, bevlekt
verdwaasd
bekrompen benijd
intens gedeeld
gedoemd te vergaan
in zijn vervlogen pijn
starend vol verlangen
in de wazige verte
verdronken in de leegte.

Hij stond zichzelf toe
kwetsbaar te zijn
zette zijn schild aan de kant
gaf zich over
aan een stortvloed van emoties
overweldigend
verlichtende tranen
hij liet zich meedrijven
naar zijn diepste zelf
verlossende glimlach
de intense blik
die pijn deed vervagen.

Toen de wind stil werd
en het vluchten vervaagde
voelde hij
wat het beëindigen inhield
hij verlangde ernaar
maar besefte niet
dat hij elk gevoel vernederde
de aanwakkerende wind
deed hem herleven
gevoelig, blij
vergane emoties
flakkerden terug op.

Pas toen hij
haar aanwezigheid losliet
vonden zijn tranen de vrije loop
het ziltige zout smaakte
naar het zoete verlangen
haar toch te omhelzen
zijn hart brak
bij de zure gedachte
haar opnieuw te verliezen
de herinnering in haar
stierf in zijn armen
vredig, bemind, vrij.

17

Luister naar je lichaam


© BM '14.IV.21


Je eigen lichaam zorgt voor jezelf. Je intuïtie laat je handelingen uitvoeren waar je geen degelijke gedachte aan gaf; het gebeurde spontaan. Je innerlijke laat je soms genieten van wat moreel gezien en volgens algemeen geldende sociale normen niet mag en laat je wel vaker bepaalde waarden in twijfel trekken. Je lichaam zorgt voor je. Net op momenten wanneer je rationele handelingen wilt doen, is er altijd een teken vanuit jezelf dat je er op wil duiden dat er betere handelingen mogelijk zijn. Een subtiele hint, een gedachtensprong; je lichaam maakt je duidelijk wat best is voor je.
 
Lichaam Enkele jaren geleden had ik een zware discussie met mijn (huidige ex-) echtgenote. Ik kon wel duizend argumenten schreeuwen die haar tegendeel zouden bewijzen, die zouden aantonen dat haar visie haaks stond op wat we volgens mij als koppel wilden opbouwen. In mijn hoofd had ik een redevoering opgebouwd die alle twijfel zou wegnemen. Maar de argumentatie zou haar ook kwetsen in het diepste van haar zijn en haar een onaardige nasmaak bezorgen. Uiteindelijk wist ik wel dat deze discussie een zware en onoverzienbare impact op onze visie als koppel zou kunnen hebben, want de aard van mijn argumentatie was emotioneel destructief en aanvallend. Toch had ik de inherente drang dit met haar te delen en haar te overtuigen van haar gebrek aan visie.
 
En net toen zorgde mijn lichaam voor mijn emotionele redding. Want had ik die woorden uitgesproken, dan zou die verbale waterval een aaneenschakeling van vernederende vaststellingen geweest zijn, waarbij we elkaar zouden verliezen in zinloze argumentatie. Bij elke repliek zou enkel het meest kwetsende argument overblijven.
 
Maar mijn lichaam wilde dit niet; stond dit niet toe. Het reageerde. Toen ik mijn eerste argument, gevuld met de nodige zelfingenomenheid en depreciatie, met volle verbale agressie wilde uitschreeuwen, bleek dat mijn boodschap niet gehoord werd. Letterlijk. Ik was mijn stem kwijt. Ik hoorde mezelf niet spreken, hoewel ik er alles aan deed om luider te klinken. Op een prachtige lentedag klonk ik zo hees als een ezel, onhoorbaar, meelijwekkend. Mijn lichaam wilde een escalatie voorkomen. Mijn lichaam wilde rust. Dus zorgde mijn lichaam ervoor dat mijn woorden niet gehoord konden worden. Uit frustratie liep ik naar boven, schreeuwde al mijn argumenten in stilte in het kussen, en kwam bedaard terug naar beneden. De rest van de dag genoten we samen, lekker gezellig keuvelend, van de eerste lentezon in de tuin.
 
Sindsdien is het vaker gebeurd dat mijn lichaam drastisch en initieel ongepast reageert op wat ik rationeel van plan ben. Toen werd ik verplicht om te doen wat mijn lichaam wilde, maar vaker kan het lichaam die remming niet opbrengen. Soms is je lichaam te moe, en zou een subtiele hint moeten volstaan. Je maakt het jezelf alleen makkelijker als je de tijd zou nemen om de signalen van je lichaam te leren herkennen en zo te weten wanneer het iets wil zeggen. Als sporter weet je wanneer je moet stoppen, maar bij gevoelens negeren we onze lichaamstaal te vaak.
 
Meestal is het niet je lichaam dat je gedrag halt toeroept, maar je ratio dat niet luistert naar je lichaam. Vaker heb je een gevoel in je onderbuik, een onbehaaglijke drang om iets te doen dat geen duidelijke uitleg heeft, maar volledig steunt op je gevoel. En toch laat je op zulke momenten je ratio toe om zelfmanipulerend je gedrag te leiden. Je negeert bewust je gevoelens omdat je denkt zo jezelf emotioneel te beschermen. Je ratio vermijdt iets wat ze als kwetsend zou ervaren, terwijl je lichaam schreeuwt om jezelf open te stellen. Je verbiedt jezelf te voelen; je verbiedt jezelf mens te zijn. Ontdek je eigen lichaamstaal en luister naar jezelf. Je lichaam zorgt voor je.

16

Verliefdheid


© BM '14.IV.18


Verliefdheid, de rugzak, het kwetsend verleden, de weerhaken van wat je gecreëerd en toegelaten hebt. De pijn die je verleden gevormd heeft en het emotionele schild rechtvaardigt, de confrontatie met je eigen gevoelens die je net wilde vermijden. De interne chaos tussen hoe het rationele je verleden een plaats geeft, en je gevoelens die stervend lijden. Je wilt leven, voelen, delen en liefhebben. Maar je durft niet. Een gevoel dat je moeilijk kan plaatsen, vanuit jezelf, vanbinnen. Het gevoel dat je eigen essentie als persoonlijkheid je ontglipt, dat je je waarden en normen constant bijstelt om toch maar je eigen gedrag goed te keuren. Je stelt jezelf constant in vraag, daar waar je vroeger zoveel zelfzekerheid uitstraalde. Je bent jezelf verloren, en daar voel je je emotioneel naakt bij.
 
Verliefdheid Het is toch een vervelend gevoel, die verliefdheid. En toch, het wordt beschreven als de mooiste emotionele ervaring mogelijk, het gevoel dat je zinnen verheft tot een nieuwe creatie. Gezien je jezelf niet meer herkent, ben je in transformatie naar een nieuwe persoonlijkheid, al dan niet doordat je muze bepaalde eisen stelde. Je zieligheid scheert toppen wanneer je jezelf aan de kant zet om de ander toch te behagen, hoewel een rationeel besef dit gedrag pertinent onderuit zou halen. Je bent jezelf verloren. Bij verliefdheid wil je lichaam vaker iets anders dan je geest. Je hoofdje draait overuren in het proberen te rationaliseren waarom die verliefdheid toch niet zo'n goed idee voor je kan zijn. Je ervaringen leerden je dat verliefdheid best te vermijden is, want de kans om opnieuw gekwetst te worden is groot. Via zelfmanipulatie slaag je erin je lichamelijke opwellingen te negeren en je denken gelijk te geven. Je ratio vindt redenen genoeg om dat vrije gevoel van verliefdheid de kop in te drukken.
 
Toch is het een zalig gevoel, want het is een loslaten van jezelf, het is het achterlaten van wie je was. Het gevoel alles te willen geven, jezelf te willen delen, je volledig open en kwetsbaar op te stellen, geeft je een euforisch inzicht in wie je bent. En tegelijk bevestigt het je menselijkheid, als persoonlijkheid die durft zichzelf te zijn, in alle openheid. Je transformeert vanuit jezelf, vanuit de veranderende en ongekende gevoelens. Je herontdekt jezelf in een situatie die je niet onder controle hebt. Het niet begrijpen van je eigen gedrag stelt je in staat jezelf constant in vraag te stellen, om zo de transformerende persoonlijkheid te leren begrijpen. Bovendien stel je je zo uitermate kwetsbaar op, dat je tot het diepste van jezelf gedwongen bent jezelf te handhaven. In die vergetelheid van verliefdheid waarin de helaasheid van jezelf floreert en het verlangen naar de ander je zinnen benevelt. In die emotionele waterval die jezelf als herboren maakt, onschuldig in haar eenvoud. Door die verliefdheid intens te ervaren, groeit de leegte die ze zou achterlaten. Het gevoel alleen te zijn, in die diepe emotionele leegte, is wat je herinnert aan wie je bent.
 
Net die kwetsbaarheid voedt het innerlijke conflict waarbij je jezelf wenst te zijn. De innerlijke tweestrijd, terwijl je jezelf kwetsbaar opstelt. Door dat conflict zijn velen bang om nog verliefd te worden, bang om gekwetst te worden, bang om zichzelf te verliezen. Net daarom hoop ik dat je je kan openstellen in al je pracht en kwetsbaarheid, zodat je ten volle voelt wie je bent en in wie je transformeert. Als de ander die kwetsbaarheid erkent en bespeelt in een harmonieuze dans van gevoelens, dan wordt een pure liefde gecreëerd. Maar die kan pas tot stand komen wanneer alle barrières, rugzakken en vooroordelen verdwijnen. Vanuit de puurste vorm van kwetsbaarheid elkaar leren kennen, respecteren en liefhebben; de basis van een standvastige relatie. Maar eerst door die verliefdheid zwermen ...

15

Loslaten, dé uitdaging


© BM '14.IV.11


Loslaten Wanneer we iemand leren kennen, willen we zo graag weten wat er gebeurd is met de ander, de ervaringen, de inzichten. En dan komt de onvermijdelijke rugzak ter sprake. Maar betekent het feit dat je je verleden wilt delen met de ander, dat de rugzak nog niet volledig achtergelaten is?
 
De rugzak, een verzameling van indrukken en ervaringen die je persoonlijkheid gevormd hebben en je niet toelaten te genieten van wat je intuïtief ziet als een potentiële inmenging in je vorming. Terwijl een andere benadering van dezelfde situatie eigenlijk als inherent genot kan aanvoelen. Vandaar dat de rugzak manipulatief werkt, als zou elke gelijkaardige situatie een gelijkaardige ervaring opleveren. Dat houdt in se in dat we als persoonlijkheid niet evolueren en telkens in dezelfde ontdekkingsfase blijven steken. Vandaar dat elke vergelijking met het verleden een stap achteruit is in je ontwikkeling als unieke persoonlijkheid.
 
Trouwens, dat verleden gaat je niks aan. Je was er toch niet bij, het had toen geen impact op je en nu kan je er toch niks aan veranderen. En dat zou je ook niet willen, want je verleden heeft je gemaakt tot de persoon die nu recht voor je zit. Dus waarom zou je je verleden delen met de ander? Zijn onze vandaag en de toekomst niet belangrijker om onze energie in te steken? Het is geen emotionele meerwaarde voor een relatie om samen het verleden uit te spitten. Zinloos; zelfs schadelijk.
 
Leef nu en geniet van elkaar zoals je nu bent. Geniet vanaf wanneer je elkaar kent, want dat is de persoonlijkheid waarmee je zal leven. En laat de rest los.

Schoonheid overkomt je



I want to live



14

Dromen en criteria


© BM '14.IV.02


Dromen Ga voor je droomjob. Je vindt je droomauto hier. Waw, da's pas een droommeid. En we blijven dromen. Door de reclamewereld en de snel veranderende gewoontes en mogelijkheden wordt alles plots als bereikbaar voorgesteld. Je kan die droom bereiken, als je maar dit of dat doet.
 
Indirect begrijp ik hieronder dat je enkele externe kwaliteiten of meerwaardes nodig hebt om je doelstellingen te bereiken. Het behalen van de verwezenlijking wordt dus volledig aan externe criteria toegewezen. Vraag is natuurlijk wie die externe criteria opmaakt en aan wie ze toe te schrijven zijn. Wat bepaalt dat een externe factor jou dat succes zal geven? Is niet elke persoon verschillend, waardoor in se ook elke externe factor een andere invloed op elkeen zou hebben? Of bestaan er zodanige algemeen aanvaarde - en dus opgelegde- principes dat die de norm tot succes bepalen?
 
Je eigen gedrag bepaalt het behalen van je droomjob, je eigen mentaliteit zorgt voor die auto onder je achterste en je inzicht in jezelf en intrinsieke kwaliteiten overtuigt de dame die best bij je past om een babbeltje met je te slaan. Blijf realistisch in je dromen, ken jezelf, en laat ze afhangen van je eigen criteria. Jij bepaalt je dromen, en jij bepaalt hoe je die wilt verwezenlijken.
Jij bepaalt jezelf.

13

Onbeantwoorde gevoelens


© BM '14.III.29


Onbeantwoorde gevoelens Heel vaak zeg je tegen iemand dat je van die persoon houdt. Of je het meent en welke standaard je hanteert om tot die constatie te komen, laat ik in het midden. Maar heel vaak wordt er een vraag tot bevestiging aan gekoppeld, zonder die expliciet te verwoorden. Na het meegeven van je gevoelens, hoop je dat die ander dezelfde gevoelens terugkaatst door te zeggen dat die ook van jou houdt. De stilte die volgt na het uiten van je gevoel, zou dan als een afwijzing van je gevoelens ervaren worden.
 
Uiting van gevoel, of vraag om bevestiging? Waarom zoeken we die bevestiging van onze gevoelens bij de ander? Kunnen we geen genoegen nemen met de zekerheid te weten wat onze gevoelens inhouden, en ons daar goed bij voelen? Of zijn onze gevoelens enkel een reflectie van wat er rond ons leeft, en hopen we dat de wederkerige verwoording van die gevoelens de echtheid van onze gevoelens bevestigt?
 

Echte liefde zit in je, en heeft geen bevestiging nodig.

Dat mijn gevoelens zouden afhangen van de bevestiging van de ander, geeft me een verstikkend gevoel. Het verengende emotionele patroon waarin je verzeild raakt door de bepaling van je gevoelens te laten definiëren door het antwoord van een ander, doet me afvragen hoe relevant de mening van een ander kan zijn om jezelf goed te doen voelen. Want als er geen antwoord volgt, betekent dit dan een degradatie van die gevoelens? Zie je die persoon dan plots minder graag omdat er een zware stilte volgde op je liefdesbetuiging? Het mooiste bewijs van liefde dat je jezelf en de ander kan geven, is je gevoelens te verwoorden en de stilte erna te omarmen. Want echte liefde zit in je, en heeft geen bevestiging nodig. Onvoorwaardelijk.

12

Herrijs uit je pijn


© BM '14.III.28


Verbrandde boom Door onze keuzes worden we vaker gekwetst. Iets in ons breekt af. Iets in ons sterft, een bepaald gevoel, een passie, een vertrouwen. En toch. Bij retrospectie valt op dat het menselijke emotionele wezen erg snel regenereert en vanuit die ervaring een verbeterde versie van zichzelf kan voortbrengen. Want de natuur herschept, creëert vanuit een verdorde stengel een ontluikende bloem, vanuit verschroeide aarde wordt een boom geboren. Ook onze gevoelens hebben de veerkracht om opnieuw te bloeien, vanuit het diepste van onszelf, door enkel ons natuurlijk inzicht te volgen. Deze verbrandde boom groeide volledig opnieuw. Ook jij kan opnieuw jezelf zijn, door enkel en alleen te zijn wat je bent.
 
Als kind werden we opgevoed om binnen bepaalde normen en waarden te ageren, en de wereld rondom ons te zien als een toneel, het schouwspel van ontembare machten die we enkel konden ondergaan. Vanuit onze kinderlijke onschuld werd beschermend over ons neergekeken, het verdedigen van de toekomst. Pijn en angst werden als schuld van die wereld uitgelegd, en de tranen werden gedroogd met zachte woorden. Woorden die zouden vervliegen met de tijd.
 
Want nu, als volwassene, beseffen we dat de pijn als kind een inherente pijn was, veroorzaakt door ons lijden ten aanzien van de wereld. Nu wordt pijn gevormd door een reflectie van die wereld, waarbij jaloezie en wantrouwen grotere wonden maken. Pijn wordt gecreëerd van buitenaf, en is dus volledig onderworpen aan onze keuzes.
 
Teveel mensen verliezen zichzelf in anderen, terwijl ze enkel in zichzelf de kracht kunnen vinden. Kijk in jezelf, ontdek je eigen vuur, en herbloei na elke brand. Ons leven wordt doorweven van gebeurtenissen waarbij we de kracht uit onze nerven voelen vloeien. Het gevoel van overheersende onmacht, de wil tot streven die vervaagt, de pijn die inherent door onze wortels stroomt. Maar enkel het geloof in jezelf zal je doen herrijzen uit je as, net als deze boom.

11

Vanuit jezelf


© BM '14.III.25


Coach Het lijkt een modeverschijnsel. Overal duikt het begrip coach op. Psychiater klonk negatief, dus maar een andere naam gekozen om dezelfde inzet te definiëren. Coaches prijzen zichzelf aan als dé persoon die je nodig hebt tot inner geluk, tot emotionele vrijheid, tot het terugvinden van je levensweg. Ze beschrijven zichzelf als het klankbord van je diepste innerlijke. Maar welk geluid kan een klankbord opvangen, wanneer de verzender zelf de boodschap nog niet ten volle geanalizeerd heeft. Hoe kan je iemand begeleiden die zelf de weg niet weet? En in hoeverre kan die begeleiding beantwoorden aan de innerlijke nood?
 
En is het moreel aanvaardbaar geld te vragen om iemand te helpen? Hier sta ik heel weigerachtig tegenover, omdat het helpen van een persoonlijkheid een intrinsieke kwaliteit is van de meelevende medemens, en geld dan ook een degradatie van de intentie inhoudt. Bovendien moet niet elke dienst geld opbrengen. Ooit werd me gezegd dat het logisch is dat hiervoor geld gevraagd wordt, omdat dit een levensnoodzakelijke bewezen dienst is, omdat het welzijn van de persoon ervan afhangt. Vraag hierbij is natuurlijk in hoeverre dat het effenen van een pad wel degelijk het juiste pad is, adequaat aan de noden van die persoon. Anderzijds werd geopperd dat sommige diensten gewoon noodzakelijk zijn, en dat vrije keuze daaraan ondergeschikt is, zoals het gebruik van een dokter bij de bevalling. Argument hiertegen is dat de gekozen weg bij een bevalling redelijk duidelijk is, waarbij het eindpunt ook op voorhand al vaststaat. Onderweg kunnen enkele onvoorziene omstandigheden om een aanpassing van gedrag vragen, maar de grote lijnen van de weg zijn uitgestippeld. Zo werkt het niet bij ons als persoonlijkheid. We zijn zelf de weg.
 

Jij bent de enige persoon die weet hoe dit kluwen een verademing kan worden, door er op een leuke manier -jouw manier- een leefbaar geheel van te maken.

Daarom mijn initiële vraag: is coaching wel een meerwaarde? Moeten we niet eerder leren om te luisteren naar onszelf, dan een boomende industrie te ondersteunen? Want de aanleiding van onze frustraties zijn niet het gedrag van de ander, maar de manier waarop wij de ander zijn gedrag benaderen. De aanleiding van onze gevoelens komt dus van binnenin onszelf. Het bestaan van die coaches geeft ons het excuus om niet meer zoveel aandacht te besteden aan onze emotionele gezondheid, want wanneer het misgaat, kunnen we toch altijd rekenen op een professionele coach. Het brengt ons terug naar het kortzichtige, de wegwerp-cultuur, de manier van leven waar we telkens buiten onszelf een oorzaak en oplossing vinden voor een probleem dat in onszelf zit. Het lijkt me gerichter de problemen aan te pakken bij de oorzaak: bij jezelf. Je emotionele worstelen begon in jezelf, en net daarom ben jij de enige persoon die weet hoe dit kluwen een verademing kan worden, door er op een leuke manier -jouw manier- een leefbaar geheel van te maken. Want het kluwen op zich is niet erg - iedereen zit af en toe wel eens in de knoop met zichzelf, ook coaches; vraag is hoe je het kluwen bekijkt. En net zoals bij een abstract kunstwerk, kan elk kluwen anders geïnterpreteerd worden. Hulp vragen bij een coach is dus een mening vragen over iets wat binnen jezelf zit, en waar jij alleen een antwoord op kan vinden.
 
Zelfmanipulatie Daarnaast is er ook de zelfmanipulatie. We willen het niet gehoord hebben van onszelf dat iets in jezelf gebroken is. We willen niet horen van onszelf dat we eigenlijk beter een andere keuze hadden gemaakt. En dus peppen we onszelf op, of steken we gemakkelijkerwijze de schuld bij de wereld rondom ons. Door het negeren van onszelf is de schreeuwende stilte vernietigend voor ons gemanipuleerde zelfbeeld. Dus luisteren we niet, en wordt onze weg overstemd door de geluiden van anderen. Wanneer je dan toch je hart lucht, valt het waarschijnlijk op dat wat je van advies krijgt, eigenlijk vaak overeen komt met je eigen buikgevoel. De ander weergalmt je eigen kreet. Want naar jezelf durfde je niet luisteren. Je negeert de stilte die je nodig hebt en vult ze met banaliteiten om zo jezelf het idee te geven ergens mee bezig te zijn. Uitgezonderd met de essentie. Met jezelf. En toch geef je de coach alle krediet omdat je meent dat die met een oplossing van je problemen kwam, terwijl die enkel luidop zei wat je al wist.
 
Daarom vraag ik om meer stilte. Om meer genoegen in jezelf terug te vinden. Om meer te luisteren naar jezelf en zo jezelf te leren onder woorden te brengen. Jezelf leren kennen vanuit jezelf. Want pas zo zal je jezelf leren ontdekken en weten wat je stoort. Je zit in je.
 
Tijdens een emotionele periode heb ik dit in de praktijk uitgevoerd, met een verrassend resultaat als gevolg. Ik was mezelf verloren, mijn waarden en normen afgebroken gezien en mijn zelfbeeld in scherven zien vallen. Ik herkende mezelf niet meer, en wilde mezelf zo hard terug. Ik zocht een manier om mezelf terug te vinden (mijn zoektocht heb ik op deze site gebundeld). Maar ik wilde dieper, alleen mezelf terug vinden. Als ultieme test besloot ik mezelf te confronteren met mezelf, en sloot mezelf gedurende twee weken op in een kamer zonder ramen. Enkel eten, wasgerief, een bed, een spiegel en geen verbinding met de buitenwereld. Ik kon mezelf niet meer ontwijken, en de invloeden van buitenaf werden lamgelegd. De eerste dagen praatte ik tegen mezelf over hoe rot de wereld rond me was, hoe mensen die me nauw aan het hart lagen, me hadden bedrogen. Hoe ik hen beu was en vond dat ze me pijn hadden gedaan. Ik huilde om mezelf, als slachtoffer van alles wat rond me gebeurde. Ik haatte jullie. Enkele dagen later kwam de ommekeer, en begon ik na te denken hoe ik eigenlijk zelf was in reactie naar de wereld toe. Ik begon in te zien dat mijn gedrag niet altijd correct was, dat ik mijn eigen zelfverklaarde waarden en normen graag bij anderen toegepast wilde zien, maar het voor mezelf niet erg vond dat ik die af en toe eens verloochende.

Door het negeren van onszelf is de schreeuwende stilte vernietigend voor ons gemanipuleerde zelfbeeld.

Het idee dat ik van mezelf gevormd had, klopte niet meer. Ik was iemand anders geworden. En die persoon, met die kwaliteiten, die haatte ik. Het moest anders. Na het afbreken van de wereld rond me, en daarna de keiharde confrontatie met mezelf, was het tijd om mezelf terug te waarderen, te aanvaarden, her uit te vinden. Ik bekeek mijn positieve kanten en besloot ze te gebruiken om aan mijn verdiende geluk te werken. Ik reconstrueerde mezelf met de fouten en talenten die ik de voorbije dagen had leren kennen, en durfde terug in die spiegel mezelf onder ogen te nemen. Samen met mezelf, aanvaardde ik de wereld rond me.
 
Twee weken later kwam ik uit de kamer, en bekeek de wereld anders. Alles rond me zou een creatie worden van mezelf, een reflectie van mijn instelling ten opzichte van de wereld, en een aanvaarden dat wat gebeurt, goed is. Ik hield opnieuw van mezelf, en van jullie. Mijn verhaal is uiteraard niet toepasbaar voor iedereen, want een confrontatie met jezelf is heel pijnlijk. Tranen en bloed vloeiden, voor ik inzag dat ik zelf verantwoordelijk was voor het gevoel van innerlijke falen (hoewel ik in niks gefaald heb; ik had die periode nodig om mezelf terug te vinden, dus bij deze: dankje aan iedereen bij wie ik me toen slecht voelde). Ik kon hierbij geen coach of begeleider gebruiken, want nooit zou die tot de essentie van mezelf kunnen binnendringen.
 
Hoe kan die wat ik zelf niet kon? Een coach is een persoon met ervaring of kennis. Vanuit eigen ervaring en het kunnen ontrafelen van het eigen kluwen, meent een coach in staat te zijn dit bij anderen te kunnen. Hoewel, graag de opmerking erbij dat vele coaches nog steeds met zichzelf worstelen en dat graag gereflecteerd zien bij de ander. Of de zelfverklaarde coach heeft een cursus gevolgd, waarbij die meent die geleerde kennis en vaardigheden onder de knie te hebben en te kunnen toepassen bij een ander. Maar luisteren naar een ander maakt je daarom niet een kenner; coachen zit in je. Kijken naar ER maakt van jou nog geen dokter; een workshop bijwonen over wat een geroemde persoonlijkheid wil delen, maakt je geen coach.
 
Vrijheid Mijn voorkeur gaat naar begeleiding. Een coach heeft een wel gedefinieerd doel, terwijl de begeleider het doel aan de andere laat. Een coach meent vanuit eigen ervaring of kennis de weg te weten, terwijl een begeleider de keuze aan de ander laat. Een begeleider vertrekt vanuit jouw behoeftes en intrinsieke waarheden, terwijl een coach eerder vanuit eigen ervaring en kennis vertrekt. Een begeleider is een verlengstuk van jezelf, terwijl een coach een voortrekker is - hoewel die onmogelijk kan weten welke weg jij wilt kiezen. Een begeleider is je gelijke naaste, terwijl een coach eerder dominant aanwezig is. Een coach trekt je vooruit naar waar hij wil, terwijl een begeleider je zachtjes voortduwt in de richting die jij bepaalt.
 
Toch kan ik ze naast elkaar plaatsen: de coach en jezelf. Want jij kan het kluwen verwoorden, de kleuren beschrijven, de inhoud vertalen. En de coach kan vanuit zijn ervaring (hoewel; hoe bepaal je ervaring bij mensen) je informeren. Ik benadruk hierbij dat de rol van de coach uit informatie moet bestaan, en niet uit begeleiding, want die laatste impliceert dat je samen onderweg gaat naar een bepaalde bestemming. Gezien de persoon zelf de bestemming niet onder ogen heeft, is het niet wenselijk dat iemand anders een weg voor die persoon uitstippelt. Zelfs als die weg samen wordt afgelegd, dan nog zal de coach een waarschijnlijk onmerkbare maar pertinent aanwezige invloed hebben op die persoon, wat betekent dat er toch sprake is van manipulatie. Want wanneer het over het innerlijke kluwen gaat, kan een persoon even sterk gemanipuleerd worden als een kind dat ondervraagd wordt. Iets wat je niet kent, wordt je makkelijk in de strot geduwd. Bovendien zorgen coaches vaker voor een tijdelijke opflakkering, gezien de essentie niet aangepakt werd. Wanneer je aan jezelf werkt vanuit jezelf, kan dit jarenlang duren, maar gezien je tot de essentie van jezelf bent geraakt, zijn de veranderingen ook blijvend. Daarom pleit ik voor begeleiding, een stille naaste, een rots voor je. Geen voortrekkersrol.
 
Mijn oproep: begin bij jezelf. Confronteer je met jezelf. En luister hierbij naar jezelf. Pas dan zal je voelen dat die eerlijkheid ten opzichte van jezelf een bevrijdend gevoel opwekt, dat je in staat stelt om naar anderen te luisteren en te horen wat je zelf ontkent. Een begeleider kan je helpen om naar jezelf te leren luisteren, maar eens je daar bent, is die ballast op je weg. Ga alleen verder, want uiteindelijk leef je elk moment van je leven ook maar alleen met jezelf. Je bent sterker dan je denkt, je hebt meer inzicht in jezelf dan je denkt. Niks gebeurt zonder intentie. Alles wat je deed, kwam vanuit jezelf. Begin met te luisteren naar jezelf, en laat je daar eventueel in begeleiden. Vanuit jezelf.

Wat maakt ons sterk?



Zing mee!


31-40 21-30 11-20   1-10 video's

naar boven