De domeinnaam www.lichaamengeest.be staat te koop    » alle info

10

Schoonheid en onvolmaaktheid


© BM '14.III.22


Kathedraal Antwerpen Majestueus. Als een slanke deerne verrijst deze torenspits boven het dorp aan de Schelde. Ze aanschouwt de markt en kijkt arrogant over de hele regio neer. Ze toont met trots haar weelderige tierlantijntjes en beklemtoont haar grandeur. Ze is fier de grootste te zijn. De torenspits van de kathedraal van Antwerpen straalt eigenwijs haar schoonheid uit; een meesterwerk.
 
Daarnaast staat een zielig stompje stenen, als een wrat op de middenbeuk geplant. Een onafgewerkte toren nestelt zich triestig naast de torenspits, zich beschaamd verbergend in diens schaduw en wegkwijnend door zijn onvolmaaktheid.
 
Hoe zie jij de kathedraal? Als een verwaande ranke torenspits, die in al haar architecturale elegantie de hemel kleurt, of valt je eerder de onafgewerkte stomp ernaast op? Zie je de schoonheid van het deel, of de onvolmaaktheid van het geheel? Geeft de bewondering je meer voldoening dan het misprijzen? En hoe kijk je dan naar mensen?
Vanuit de aangeboren onvolmaaktheid van het geheel zullen we altijd aspecten vinden om een persoonlijkheid af te stoten omdat die niet stroken met onze idealen, al dan niet opgelegd. Terwijl het genot van de schoonheid der delen ons net de vreugde van het leven geeft en meer voortbrengt dan het vasthouden aan idealen.

09

Mijn zoektocht en herbronning


© BM '14.III.07


Je voelt je slecht van binnen. Iets wringt, je weet vaak niet precies wat, maar iets houdt je tegen en draait constant rond in je hoofd. Het is meestal het proberen rationaliseren van een emotionele fase. Maar plots komt de klik, een moreel besef hoe het anders kan en welke stap je zou zetten om dat emotionele evenwicht terug te vinden. Die klik die je terug naar jezelf brengt, in alle glorie en eenvoud. Die klik die je doet begrijpen wie je bent.
 
Op de meest emotionele fase in mijn leven, toen alles rond me stilstond en ik geen idee meer had wie ik was en waar ik voor stond, zorgde een banale gebeurtenis voor die klik, en veranderde mijn visie op mijn wereld.
 
Zoals vaker gingen mijn toen vierjarige dochter, mijn hond en mezelf wandelen. Deze keer langs het water, met het bos aan de andere kant. Het besneeuwde landschap nodigde uit om in alle stilte mezelf te verdiepen in mijn gedachten, terwijl de twee kleine rondliepen en gezwind hun ding deden. Terwijl bij elke stap de sneeuw kreunde onder mijn emotionele zwaarte, probeerde ik mijn gevoelens te ordenen. Ik wandelde rechtdoor, langs het water, zoals altijd. Macht der gewoonte, maar ook een traject gekozen uit veiligheid, zonder risico, zonder gevoel. Tijdens die mijmerende momenten werd ik plots uit mijn verdwaasd denkpatroon gerukt, en draaide me instinctief om.
 
Weg In de sneeuw waren onze sporen gebrand als mijlpalen in ons emotionele pad. Alle drie gingen we dezelfde kant uit, en toch beleefden we die weg elk op een eigen manier. De sporen van mijn hond laveerden langs het pad, eerst naar de boskant omdat hij een konijn geroken had, daarna naar de waterkant om te drinken. Onderweg markeerde hij instinctief zijn levenswandel bij elke uitstekende steen, met een boodschap naar gelijksoortigen die later zijn pad zouden bewandelen. Hij had een missie en behoeften, en instinctief volgde hij ze.
 
De afdrukken van mijn dochter volgden de hond naar de boskant, waar ze vertwijfeld bleef staan. Ze durfde niet in het bos mee achter het konijn lopen, dus riep ze maar naar de hond om terug te keren. Want hij was haar beschermeling toen; zonder hem zou ze alleen staan. Terwijl ze naar het midden van de weg huppelde, viel ze plots over een steen die niet zichtbaar was door de sneeuw. Toen ze huilde, gaf ik haar een knuffel en troostte haar. Haar tranen waren nog niet opgedroogd, toen een vlinder haar aandacht zodanig trok dat haar pijn wegebde en ze de luchtdans volgde. Vederlicht dartelde mijn dochter over de sneeuw, verwonderd van die kwetsbaar uitslaande vleugels.
 
De patronen van mijn dochter en de hond toonden vrijheid en instinctieve onbezonnenheid, alsof ze in de wereld waren om die te ontdekken. Zonder enig doel, enkel genieten van wat er zich voor hen verscheen, gemengd met hun diepste behoeften en interesses. Ze waren emotioneel vrij. Mijn voetsporen waren een lege aaneenschakeling van verzwaarde stappen, rechtdoor, zonder enig gevoel van inspiratie.
 
Die wandeling heeft me getekend. Het was een openbaring, een inzicht in hoe ik in het leven kon staan. Mijn gevoel volgen, me laten afleiden door wat mijn aandacht trekt, en instinctief mijn wereld creëren. Dankje, mijn kinderen.

08

Onbeschrijflijke liefde


© BM '14.III.04


Liefde

07

Schuldgevoel en verantwoordelijkheid


© BM '14.III.01


Enige tijd geleden veranderde ik mijn levensmotto in: "ik geniet van mezelf en creëer mijn eigen wereld; al de rest is jouw probleem". Het werd me niet in dank afgenomen. Verwijten zoals egoïstisch en asociaal werden me lieflijk rond de oren gesmeten. Maar het zit 'm dieper dan dat.
 
De Kerk, die ooit zo'n grote invloed op ons had, leerde ons omgaan met het gevoel van zonde en schuld. Het was een zaligverklarend middel om het plebs onder de knoet te houden, gezien ze anders zouden branden. Het was jouw schuld dat iets gebeurde, en daar moest je nu eenmaal voor boeten. Het systeem zat zo mooi in elkaar, dat wie geld had, die schuld ook kon afkopen. Maar het plebs bleef gebukt onder de nietsafziende last van schuld. De laatste Westerse generaties hebben allang dat gevoel van schuld van zich afgeworpen, en gaan verder met wat ze zelf al dan niet moreel achten. Er hoeft geen hogere macht meer aanwezig te zijn om ons als individu duidelijk te maken wat goed en kwaad is; waar je van wakker moet liggen en wat niet. Toch blijft die idee van goddelijke overmacht wereldwijd sluimeren. De term egoïst lijkt me dus ietsje te hard om mijn stelling te kleuren.
 
Schuldgevoel Daarnaast is jullie levensloop ook mijn probleem niet. En daar is een simpele reden voor: ik ben de oorzaak er niet van, en ik kan er ook niets aan veranderen. Door afstand te nemen van wat je pijn deed, kan je trachten te begrijpen wat het onderliggende gevoel was waardoor je die pijn voelde. Het erkennen van de oorzaak is het begin van de oplossing; maar weet dat jij het bent in beide gevallen: oorzaak en oplossing. Je hebt je leven zelf in handen, je keuzes bepaal je zelf, en hoe ik daar tegenover sta zijn jouw zaken niet. Iedereen kan voor zichzelf kiezen of die in het gevoel wil blijven van angst, gebrek, wantrouwen, hebzucht en schuldgevoel. Je kan ook kiezen om dat allemaal los te laten en in innerlijke vrede te leven. Want ons gedrag is afhankelijk van onze keuzes en besluiten; niet van onze omstandigheden.
 
Bovendien moet de motivatie van je keuzes vanuit jezelf komen. Wat anderen denken of voelen is irrelevant; je eigen ervaring telt en daar leef je naar. Intrinsieke motivatie zorgt ervoor dat je ook aan je eigen doelen blijft vasthangen. Je wilt het, je gaat ervoor. En niet omdat een ander het wilt. Vanuit die intrinsieke motivatie komt ook de verantwoordelijkheid die je meedraagt voor je eigen gedrag. Niet één of andere godheid, hoe je die ook wenst te noemen, heeft je die richting in gestuurd om iets te ervaren dat je niet goed deed voelen. Welke goddelijkheid zou zulk sadisme promoten? Je hebt zelf gekozen om je die ervaring mee te geven, vanuit je eigen motivatie, om eruit te leren en te voelen wat binnen je waarden en normen past. De schuld en verantwoordelijkheid bij een ander steken is redelijk simplistisch en ontwijkend, zeker als het een ongenaakbare en alombeslissende goddelijkheid betreft.

Je kan ook kiezen om dat allemaal los te laten en in innerlijke vrede te leven.

Waar staat de vrije wil dan voor? Enkel voor het genot dat uit een keuze kon voortvloeien, maar niet om de slechte ervaring op te nemen als eigen verantwoordelijkheid? Achteraf gezien blijkt altijd dat wat gebeurde, eigenlijk toch het beste was wat je kon overkomen. Want fouten maak je niet; je geeft jezelf de illusie dat je actie niet adequaat was naar de situatie toe. Maar uiteindelijk besef je dat je actie perfect paste in het geheel zoals je dit vandaag ervaart. Van zodra we begrijpen dat wat wij werkelijkheid noemen alleen maar onze projecties weergeeft, zullen we verantwoordelijkheid durven nemen voor wat we met onze gedachten gecreëerd hebben, in plaats van anderen daarvoor de schuld te geven. Vandaar mijn stelling: ik doe mijn ding; de rest is jouw probleem. Klinkt misschien egoïstisch, maar ik zie je nog altijd even graag.

06

Leegte en ruimte


© BM '14.II.28


Er is iets gebroken in je. Een bepaalde situatie heeft een stuk in je kapot gemaakt. Beter gezegd; door je gedrag heb je iets of iemand in staat gesteld om je gevoelens geweld aan te doen. Je hebt het toegelaten. En nu zit je met dat gevoel van leegte.
 
Leegte, vreemd genoeg, is ook ruimte. Waar een eerder gevoel aanwezig was, heerst nu een gevoel van eenzaamheid, angst, onmacht. Leegte maakt plaats voor iets anders. Want doordat je met je gedrag een bepaalde situatie hebt uitgelokt, heeft die geleid tot het verdwijnen van een bepaald gevoel. En net daardoor is er ruimte gecreëerd voor een nieuw gevoel.
 
We noemen het leegte; ik noem het een opportuniteit. We hebben duidelijk een negatieve perceptie van dat lege gevoel vanbinnen, terwijl het net een opruiming is, het plaats maken voor iets nieuws. Je leeg voelen van binnen is eigenlijk niet meer dan jezelf de kans geven om opnieuw intens te kunnen voelen.

05

Tijd en jezelf


© BM '14.III.01


Tijd is geld, en geld is relatief. Daardoor wordt tijd automatisch als relatief beschouwd. Maar behandelen we het ook zo? Wordt tijd niet een streven naar het opvullen van het aspect om zo de indruk te wekken dat het aspect ook veel waarde heeft?
 
Tijd impliceert een inzicht in jezelf, want je beweegt jezelf in die vier dimensies. Tijd geeft je net de mogelijkheid om eventjes stil te zitten, te luisteren naar jezelf.
 
Zit stil, ogen toe, en laat alles wat je voelt -in haar chaos- naar beneden vloeien, samen met je tranen. Je zal een rust ervaren, zonder enig doel en zonder enig inzicht in wat je nu eigenlijk zou moeten doen. Maar die rust zal je wel de kracht geven die nodig is om nadien -stap per stap- je richting te vinden en de nodige beslissingen te nemen. Zit stil.
 
Neem je tijd; jezelf creëren is een meesterwerk en vraagt tijd.

04

Herinnering en hernieuwing


© BM '14.II.25


Herinneren. Terugkeren naar je innerlijke, opnieuw de weg naar binnen nemen. Terug één zijn met waar je vandaan komt, terug naar je diepste zelf. Iets wat van je was, opnieuw van jezelf maken. Her-inneren. Klinkt toch vreemd? Want is niet alles wat je bent, ook wat je was? Wie koos ervoor om wat hij was niet meer te zijn? Biologisch gezien perfect aanneembaar, gezien al je lichaamscellen zich om de zeven jaar hernieuwen.
 
Herinnering Maar gaat met die cellen dan niet de herinnering verloren? Want wat je voelde en beleefde, elke emotie, ligt opgeslagen in je lichaamscellen. Dus als je lichaam zich volledig hernieuwt, blijven die herinneringen dan in jezelf? Of moet je jezelf herinneren aan je herinnering? En is het sublimeren dan wel mogelijk, als de herinnering op celniveau geborgen zit?
 
Herinneren, het terugkeren naar jezelf op celniveau. Waar al je emoties geborgen zijn en zich blijven hernieuwen. Net daarom worden de meeste herinneringen uit positieve gebeurtenissen gevormd, omdat we bij het hernieuwen van de cellen kunnen beslissen om enkel dat wat vreugde bracht, te her-inneren. Het sublimeren vindt hier haar plaats, wanneer de cellen de selectie aangaan met wat de ziel in zich wil houden. Of zijn het niet de cellen, maar de ziel die bepaalt wat meegaat in het geheugen? Hoe dan ook, de interactie tussen de cellen en de ziel zorgt ervoor dat we als mensen een vleugje van ons verleden kunnen meedragen. Als her-innering, als melancholische trip naar ons verleden.
 
Waarom her-inneren we eigenlijk? Welke is de meerwaarde om je verleden opnieuw te beleven? Want pijn creëert een herinnering van wat je best niet meer zou doen. Maar de geschiedenis toont aan dat de mens niet leert uit haar lijden, dus lijkt de kunde tot herinneren een verloren kracht, een verloren stem. Door te luisteren naar zichzelf tijdens de her-innering, kunnen gebeurtenissen uit het verleden zich vermijden in de toekomst, omdat die herinnering enkel pijnlijke emoties opwekte. En toch leven we nog altijd in een wereld van oorlog en lijden.
 
Is het een utopie te hopen dat de mens zich meer zou vastklampen aan haar herinneringen en haar gedrag consequent en evenredig zou stellen met de emoties die de herinnering opwekken?

03

Lichaam en liefde


© BM '14.II.12


Je lichaam is een instrument om te vertalen wat je gevoelens zouden willen zeggen, maar waar woorden tekort komen, als een object waarbij wij beiden, vanuit een wederzijdse gevoelsinstemming, een genot beleven en een lichamelijke sensatie willen delen. Deze samensmelting van gevoelens en bewegingen die beiden genot opwekken, vormen een vertaalde harmonieuze dans van lichamelijke impulsen.
 
Wanneer je zowel gevoelsmatig als impulsmatig kan zeggen dat je de ander voelt en jezelf wilt delen met die ander, dan ben je verweven met die persoon, en kan je spreken van innerlijke liefde.

02

Inspired personality


© BM '13.XII.18


This is me, these are my words, this is what I've become. I was energy, until inspiration struck me. It built my view of my world and helped me create it. Discovering the fascinating thoughts and ideas of others satisfies my continuous hunger for inspiration and feeds my being with what I will become. Because I am what is in me, I am what I allowed in me and I am what will be part of me. I am. And you inspire.
 
So hopefully all of us can find inspiration within ourselves and share that with others, so that, as a whole, we all become one.
One inspired personality   (inspiredpersonality.com)

01

Verlangens en verwachtingen, faalangst en zelfbeeld


© BM '12.XI.01


Verlangens zijn de bron van gevoelens. Verlangens ontstaan vanuit een streven naar het ontdekken van de andere persoon als een verzameling van aspecten. Elk aspect heeft zijn aantrekkingskracht, en enkel de aspecten met een grote aantrekkingskracht zullen een verlangen vormen. Het willen doorgronden van het bestaan of ontstaan van een aspect, en van daaruit het willen bezitten, is ons streefdoel wanneer we iets verlangen. Want is elk verlangen niet een streven naar het bezitten van het geviseerde aspect, ook al is het maar voor even? Daarom kan een verlangen zo snel uitgeblust geraken, omdat het blijkbaar een overschatting was van de aantrekkingskracht van het aspect, en dus het bezit ervan emotioneel toch niet echt waardevol is. Of misschien waren de verwachtingen van het verlangen te groot, want een verlangen met verwachtingen wordt ondraagbaar wanneer die verwachtingen niet ingewilligd worden. Vandaar mijn twee grote vragen betreffende verlangens en verwachtingen.
 
Ontgoocheling Kunnen we anticiperen op een eventuele ontgoocheling, met name dat het verlangen een overschatting was?
Er zijn verschillende manieren om een ontgoocheling uit te lokken, maar ze vertrekken altijd vanuit een zekere faalangst. Het streven naar het verwezenlijken van een verlangen kan leiden tot een afwijzing van het geviseerde aspect, meer zelfs, tot een aversie (het plots en onweerstaanbaar veranderen van gevoelens, volledig het tegenovergestelde van wat voordien verlangd werd) door een plotse verandering in het verlangen zelf, buiten de controle van de persoon zelf. Het originele verlangen wordt een verwensing omdat we de confrontatie met het aspect niet aankunnen.
 
Als voorbeeld neem ik de man die zelfbeschreven zodanig verliefd is op een dame, dat hij, wanneer zij hem verlaat, zijn liefde in haat omsmelt. Liefde en haat zijn de dichtste gevoelens die zich heel vlug tot aversie laten verleiden, en die de humane dualiteit nogmaals benadrukken. De man heeft gefaald, want het verwezenlijken van zijn verlangen (bij die dame blijven) werd abrupt afgebroken, maar liever dan toe te geven, beroept hij zich op aversie. Niet alleen was trouwens zijn verlangen een overschatting, maar was ook zijn gedrag niet gericht naar het verwezenlijken van dat verlangen.
 
Het anticiperen op de ontgoocheling of de overschatting is dan ook eenvoudig. Een opgekrikt zelfbeeld en zelfvertrouwen resulteren in een zekere controle van de verlangens. Je kent je eigen grenzen, en je weet waar je die kunt leggen. Het doorgronden van jezelf is een proces dat veel aandacht vraagt, en is een fundamenteel aspect dat veel mensen te lang genegeerd hebben. Want juist dit aspect heeft de grootste aantrekkingskracht en wekt dus het meeste verlangen op. Niemand wil iemand leren kennen die zich in zichzelf terugtrekt. Openheid en vertrouwen zijn juist de sleutelwoorden in een hedendaagse relatie en zijn dus belangrijke aspecten. Natuurlijk moet je je zodanig leren kennen dat je weet in welke richting je je aspecten wil en kan leggen. Te hoog grijpen is ook niet altijd goed, alhoewel; beter te hoog dan te laag. Maar dan kom ik bij mijn tweede punt.
 
Bestaan verlangens zonder verwachtingen, en wat mag men dan nog verwachten?
Het valt nog heel zelden te bewonderen dat mensen iets verlangen zonder iets te verwachten. Het is absoluut normaal dat beide aan elkaar gekoppeld worden, maar het is beter voor de gemoedsrust dat ze toch gescheiden gehouden worden. Als er bij elk verlangen een verwachting hoort, dan is het onvermijdelijk dat de persoon in kwestie ooit wel eens gekwetst zal worden omdat de verwachtingen niet ingewilligd worden.

Het spiegelen naar de ander leidt tot een vernietiging van het zelfbeeld, de basis van het zelfvertrouwen. En zonder zelfvertrouwen verlies je de kracht om het streven naar het verwezenlijken van het verlangen te vergemakkelijken.

Vandaar dat het een streven van elke mens moet zijn om te kunnen verlangen zonder te verwachten, en zo een zekere rust te vinden. Want zonder verwachtingen bestaat er geen faalangst, bestaat er geen jaloezie (daar ga ik verder op in), bestaat er geen verlies en bestaat er geen ontgoocheling.
 
Onvoorwaardelijke liefde is een stilzwijgen van verlangens. Als we iemand zeggen dat we van die persoon houden, verwachten we dan niet altijd dat de ander hetzelfde antwoordt? Dat stiekeme verlangen dat altijd terugkeert. Hoe groot zou de ontgoocheling zijn wanneer we niet het antwoord krijgen dat we verwachtten? En wanneer we dat zeggen, en er valt een stilte (een zogenaamde pijnlijke stilte), vrezen we dan niet altijd dat het antwoord een ontgoocheling zal zijn? Bespaar jezelf die onzekerheid, die frustratie, die spanning. Als je zelf overtuigd bent dat je van die ander houdt, omdat je weet dat je die persoon altijd gerespecteerd en behandeld hebt volgens je gevoelens, dan hoef je geen repliek op je pas geuite gevoelens. Je weet dat het zo is, je hebt er alle vertrouwen in, want je vertrouwt op jezelf en op je kennis van de aspecten van de ander. Als je vreest dat de ander niet zal antwoorden, dan vertrouw je niet in de ander door jezelf en moet je je zelfkennis opnieuw onder de loep nemen. Als je niet zeker bent van de echtheid van de ander zijn gevoelens, dan, ofwel vertrouw je niet op jezelf (als je niet vertrouwt op jezelf, hoe kan je dan jezelf graag zien, laat staan een ander liefhebben?), ofwel heb je de aspecten van de ander totaal verkeerd ingeschat, ofwel besef je de waarde van je pas geformuleerde woorden niet. Het weglaten van verwachtingen is dus opnieuw gebaseerd op een grondige zelfkennis.
 
Jaloezie Wanneer we echter geen verwachtingen hebben, zal de ander zich niet ingesloten voelen. Want tenslotte leef je niet voor de ander. Je moet ook kunnen genieten van wat jij, en misschien niet de ander, graag hebt. Bij gewone verlangens, gebaseerd op het wederzijds verdiende vertrouwen dat de ander wel degelijk voor je voelt wat je denkt dat hij voelt, is er geen jaloersheid nodig, want de aspecten zijn veroverd en ondoordringbaar verklaard. Daarom stel ik dat jaloersheid een nadelig gevolg is van het teveel verwachten dat de verlangens gerealiseerd zouden worden, gebaseerd op faalangst die gefundeerd wordt door een gebrek aan wederzijds vertrouwen. Veel gebeurtenissen zijn dan ook een gevolg van niet geformuleerde verwachtingen. Iemand is kwaad omdat hij ontslagen werd, maar ging wel elke dag tegen zijn goesting naar zijn werk. Zijn gedrag verraadde zijn verwachtingen: hij wilde daar niet meer werken, maar kon zichzelf niet ontslaan. En omgekeerd: verwachtingen verraden zichzelf vaker in het gedrag. Je wilt slagen voor je examen, dus ben je zenuwachtig.
 
Verlangens zonder verwachtingen bestaan zeker, maar zijn heel zelden terug te vinden in onze maatschappij. Jammer genoeg leidt dit vaker tot botsingen met algemeen aanvaarde normen in deze wereld. Maar het leidt ook naar het diepste innerlijke geluk, en daar streven we tenslotte nog altijd naar. Streven, verlangen, maar verwacht niks van iemand. Enkel van jezelf, en dat kan je jezelf toelaten, want je vertrouwt volledig in jezelf. Want je bent het waard. Wat niet wil zeggen dat je niemand anders vertrouwt. Maar toch, na alles (be)leef je toch elk moment met jezelf, en enkel met jezelf. Dus leg je enkel verantwoording af aan jezelf, vanuit je zelfbeeld en zelfvertrouwen.
 
Het is primordiaal te leren hoe het is om gevoelens en verlangens te hebben zonder daar noodzakelijkerwijze verwachtingen aan toe te voegen. Verwachtingen leiden tot anticipaties, kopzorgen, ontgoochelingen, foute communicatie, jaloezie, het twijfelen aan jezelf, verlies van vertrouwen in de ander, kortom, een degradatie van jezelf en je zelfbeeld. En dat willen we toch niet? Zoals Socrates zei: ken jezelf. Succes ermee!

Hoger


Opportuniteiten


naar boven